สรรพสิ่งมากมายล้วนกำเนิดขึ้นและดำเนินไปตามวิถี

...นักปกครองขาดศรัทธาในเต๋า ก็มักต้องการให้ประชาชนมาศรัทธาในตน

เมื่อประเทศชาติตกอยู่ในความยุ่งเหยิง คุณค่าของขุนนางผู้ภักดีก็เกิดขึ้น

ยอมว่างเปล่าจึงเต็มได้ ยอมเก่าจึงกลับใหม่
ผู้มีน้อยก็จะได้รับ ผู้มีมากจะถูกลดทอน

       … …

ผู้ที่ยืนเขย่งบนปลายเท้าจะยืนได้ไม่มั่นคง

(บทที่ 16 – 25)

 

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

 

 

 

บทที่ 16 สรรพสิ่งล้วนกลับสู่ต้นกำเนิดเดิม


ครอบครองความเป็นสุญญตาไว้ รักษารากฐานแห่งความสงบไว้  สรรพสิ่งมากมายล้วนกำเนิดขึ้น
และดำเนินไปตามวิถี  ข้าพเจ้าได้คอยเฝ้ามองสรรพสิ่ง กลับไปสู่ต้นกำเนิดเดิม เพื่อพักผ่อนอย่างสงบ

เหมือนกับพืชพันธุ์ ที่เติบโตผลิดอกออกผล แตกกิ่งและช่อใบมากมาย ที่สุดก็ต้องกลับไปสู่รากฐานเดิม 

คือปฐพีที่ให้กำเนิด การกลับไปสู่รากฐานเดิมที่ให้กำเนิด คือ ความสงบ เรียกว่ากลับไปสู่ธรรมชาติเดิมของตน

กลับไปสู่ธรรมชาติเดิมของตน  ย่อมค้นพบกฎเกณฑ์อันไม่แปรเปลี่ยน  จึงเรียกได้ว่า เป็นผู้รู้แจ้ง

หากไม่รู้กฎเกณฑ์อันไม่แปรเปลี่ยนนี้ ย่อมนำความเสื่อมสลายมาสู่ตน ผู้ซึ่งรู้กฎเกณฑ์อันไม่แปรเปลี่ยนนี้

ย่อมมีความใจกว้าง เมื่อมีความใจกว้าง ย่อมมีความยุติธรรม เมื่อมีความยุติธรรม ย่อมเป็นสากล เมื่อเป็นสากล

ย่อมกลมกลืนกับธรรมชาติโดยไม่ขัดแย้ง  เมื่อกลมกลืนกับธรรมชาติ ย่อมกลมกลืนกับเต๋าด้วย เมื่อกลมกลืนกับเต๋า

ผู้นั้นก็เป็นอมตะ ตลอดชีวิตของท่านจะไม่มีภัยใดๆ มาแผ้วพานได้

 

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

 

 

 

 

บทที่ 17 ผู้ปกครองประเทศที่ดี

ผู้ปกครองที่ดีที่สุดนั้น ราษฎรเพียงแต่รู้ว่ามีเขาอยู่ ที่ดีรองลงมา ราษฎรรักและยกย่อง
ที่ดีรองลงมา  ราษฎรกลัวเกรง รองลงมาเป็นอันดับสุดท้าย ราษฎรชิงชัง
เมื่อนักปกครองขาดศรัทธาในเต๋า ก็มักต้องการให้ประชาชนมาศรัทธาในตน
แต่สำหรับนักปกครองที่ยอดเยี่ยมนั้น เมื่อภารกิจได้สำเร็จลงแล้ว การงานได้ลุล่วงลงแล้ว

ราษฎรต่างพากันภาคภูมิใจและกู่ก้องว่า "การงานนั้นล้วนสำเร็จลงด้วยความสามารถของเรา"

 

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

 

 

 

บทที่ 18 เกิดขึ้นเพราะความเสื่อม

เมื่อสัจธรรมแห่งเต๋าเสื่อมโทรมลง  ความถูกต้องและความดีงามก็เกิดขึ้น  เมื่อความรอบรู้และความเฉลียวฉลาดเกิดขึ้น ความหน้าไหว้หลังหลอกก็ติดตามมา  เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเครือญาติทั้งหก  ไม่เป็นไปโดยปรกติสุขก็เกิด "บิดาใจดี" และ "บุตรกตัญญูเมื่อประเทศชาติตกอยู่ในความยุ่งเหยิง คุณค่าของขุนนางผู้ภักดีก็เกิดขึ้น

 

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

 

 

 

 

บทที่ 19 ธรรมชาติดั้งเดิมของมนุษย์

ละทิ้งความเฉียบแหลม ละเลยความรอบรู้ ประชาชนก็จะได้รับประโยชน์อีกร้อยเท่า

ละทิ้งความถูกต้อง ละเลยความยุติธรรม ประชาชนก็จะปรองดองกันดุจเครือญาติ 

ละทิ้งเล่ห์เหลี่ยม ละเลยผลประโยชน์ หัวขโมยก็จะหมดสิ้นไป สิ่งทั้งสามนี้ คือกิริยาอาการภายนอก

ที่เสแสร้งขึ้นอย่างไร้ประโยชน์ ราษฎรต้องการพึ่งพาในการเป็นตัวของตัวเองอย่างง่ายๆ
สอดคล้องกับธรรมชาติดั้งเดิมเพื่อขจัดความเห็นแก่ตัว เพื่อตัดรากเหง้าแห่งความโลภ

 

 

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

 

 

 

บทที่ 20 ผู้อื่นกับตัวข้าพเจ้า

เลิกการศึกษาเล่าเรียนเสีย ปัญหามากมายก็จะสิ้นสุดลง

ระหว่าง</