เต๋าที่อธิบายได้มิใช่เต๋าอันอมตะ

    ภาพเคลื่อนไหว  

บทที่ 1 – 5 ของคัมภีร์เต๋า บอกกล่าวถึงเต๋าอันสูงสุด การเกิดขึ้นของสิ่งต่างๆ  การปกครองของปราชญ์ รูปลักษณ์แห่งเต๋า และประโยชน์ของสูบลม  ล้วนแล้วแต่กล่าวถึงความว่างและความไม่มี  ให้ชีวิตแก่สรรพสิ่ง แต่มิได้ถือตัวเป็นเจ้าของ ประกอบกิจอันยิ่งใหญ่ แต่มิได้ประกาศให้โลกรู้
เหตุที่ท่านไม่ปรารถนาในเกียรติคุณ เกียรติคุณของท่านจึงดำรงอยู่ไม่สูญสลาย ในบทที่ 2 และ
ในบทที่ 5 สูบลมมีประโยชน์ เพราะว่าง ยิ่งพูดมากยิ่งไร้ประโยชน์ พูดมากคำยิ่งเหน็ดเหนื่อย  มิสู้เก็บคุณค่านั้นไว้แต่เพียงภายใน ซึ่งเป็นเรื่องที่จริงอย่างยิ่ง เพราะคำพูดมักจะเป็นบ่อเกิดของความเข้าใจผิด(เหมือนอย่างที่สุนัขจิ้งจอกพูดกับเจ้าชายน้อยในบทที่ 21) โดยมิต้องสงสัย 

 

 ภาพเคลื่อนไหว

  

บทที่ 1 เต๋าอันสูงสุด

เต๋าที่อธิบายได้มิใช่เต๋าอันอมตะ  ชื่อที่ตั้งให้กันได้ก็มิใช่ชื่ออันสูงส่ง
เต๋านั้นมิอาจอธิบายและมิอาจตั้งชื่อ                     เมื่อไร้ชื่อทำฉันใดจักให้ผู้อื่นรู้ ข้าพเจ้าขอเรียกสิ่งนั้นว่า " เต๋า " ไปพลางๆ เมื่อไร้นามไร้สภาวะจึงเป็นบ่อเกิดแห่งฟ้าและดิน เมื่อมีนามมีสภาวะจึงเป็นมารดาแห่งสรรพสิ่ง ดำรงตนอยู่ในความไร้สภาวะ  จึงทราบบ่อเกิดแห่งจักรวาล  ดำรงตนอยู่ในสภาวะ ย่อมแลเห็นปรากฏการณ์ที่ถูกสร้างสรรค์  ทั้งความมีและความไร้ มีบ่อเกิดแห่งเดียวกัน แต่แตกต่างกันเมื่อปรากฏออก บ่อเกิดนั้นสุดแสนล้ำลึก  ความลึกล้ำสุดแสนนั้น คือประตูที่เปิดไปสู่ความรู้แจ้งแห่งสรรพชีวิต  

 

ภาพเคลื่อนไหว

 

 

บทที่ 2 สิ่งต่างๆอุบัติขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ

 


เมื่อคนในโลกรู้จักความสวยว่าสวย  ความน่าเกลียดก็อุบัติขึ้น 

เมื่อคนในโลกรู้จักความดีว่าดี ความชั่วก็อุบัติขึ้น  มีกับไม่มี เกิดขึ้นด้วยการรับรู้ 

ยากกับง่าย เกิดขึ้นด้วยความรู้สึก ยาวกับสั้น เกิดขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ 

สูงกับต่ำเกิดขึ้นด้วยการเทียบเคียง เสียงดนตรีกับเสียงสามัญ เกิดขึ้นด้วยการรับฟัง

หน้ากับหลัง เกิดขึ้นด้วยการนึกคิด

ดังนั้นปราชญ์ย่อม กระทำด้วยการไม่กระทำ เทศนาด้วยการไม่เอ่ยวาจา การงานทั้งหลายก็สำเร็จลุล่วงลง
ท่านให้ชีวิตแก่สรรพสิ่ง แต่มิได้ถือตัวเป็นเจ้าของ ประกอบกิจอันยิ่งใหญ่ แต่มิได้ประกาศให้โลกรู้
เหตุที่ท่านไม่ปรารถนาในเกียรติคุณ เกียรติคุณของท่านจึงดำรงอยู่ไม่สูญสลาย

 

ภาพเคลื่อนไหว 

 

บทที่ 3 การปกครองของปราชญ์

มิได้ยกย่องคนฉลาด  ประชาราษฎร์ก็จะไม่แก่งแย่งชิงดี  มิได้ให้คุณค่าแก่สิ่งของที่หายาก
ประชาราษฎร์ก็จะไม่ลักขโมย  ขจัดตัวตนแห่งความอยาก ดวงใจแห่งประชาราษฎร์ก็จะบริสุทธิ์

ดังนั้นปราชญ์ย่อมปกครองโดย  ทำให้จิตใจของประชาราษฎร์ ว่าง สะอาด บำรุงเลี้ยงให้อิ่มหนำ
ตัดทอนความทะยานอยาก เสริมสุขภาพแห่งร่างกาย  ความคิดและความปรารถนาของประชาราษฎร์
ก็จะถูกชะล้างให้บริสุทธิ์ คนฉ้อฉลก็มิอาจหาญ  เข้ากระทำการทุจริต ปราชญ์ย่อมปกครอง
โดยการไม่ปกครอง ดังนี้ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็จะถูกปกครอง และดำเนินไปอย่างมีระเบียบ
   

 

ภาพเคลื่อนไหว   

 

บทที่ 4 รูปลักษณ์แห่งเต๋า

เต๋านั้นคือความเวิ้งว้าง แต่คุณประโยชน์ของเต๋ามิรู้สิ้นสุด คล้ายต้นกำเนิดของน้ำพุแห่งสรรพสิ่ง
ลึกสุดหยั่งคาด เวียนวน ยุ่งเหยิง ซับซ้อน แผ่วเบา แจ่มกระจ่างดุจแก้วผลึก ใสสะอาดดุจน้ำอันสงบนิ่ง
ข้าพเจ้ามิรู้ว่าเต๋ากำเนิดจากแห่งใด คล้ายกับดำรงอยู่ก่อนธรรมชาติ

 

 

 ภาพเคลื่อนไหว 

 

บทที่ 5 ประโยชน์ของสูบลม

ฟ้าดินนั้นไร้เมตตาปฏิบัติคล้ายดั่งสรรพสิ่งเป็นหุ่นฟาง ปราชญ์นั้นไร้เมตตาปฏิบัติคล้ายดั่งผู้คนเป็นหุ่นฟาง
แท้จริง ฟ้า ดิน และปราชญ์ มิได้ไร้เมตตา เมตตานั้นมีอยู่ เพียงแต่ไม่เข้าไปก้าวก่ายในสรรพสิ่ง

ทำตนว่างเหมือนสูบลม มีความว่างและความไร้ ครั้นเคลื่อนไหวกลับให้พละกำลัง
ยิ่งพูดมากยิ่งไร้ประโยชน์ พูดมากคำยิ่งเหน็ดเหนื่อย มิสู้เก็บคุณค่านั้นไว้แต่เพียงภายใน
   

Comment

Comment:

Tweet