ช่วงประกาศผลรางวัลออสการ์ของทุกปี จะมีภาพยนตร์รางวัลของปีที่ผ่าน ๆ มาให้เราได้ติดตามเสมอ 

ก็แสนจะคุ้มค่ากับเวลาเกือบ 3 ชั่วโมงที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์

The Curious Case of Benjamin Button is a 2008 American fantasy-drama film

directed by David Fincher.
The screenplay by Eric Roth and Robin Swicord is loosely based on the 1922 short story of the same name by F. Scott Fitzgerald.
The film stars Brad Pitt as a man who ages in reverse and Cate Blanchett as the love interest throughout his life.
The film was released in the United States on December 25, 2008
 The film received thirteen Academy Award nominations, including Best Picture, Best Director, Best Actor for Pitt, and Best Supporting Actress for Taraji P. Henson. It won Oscars for Art Direction, Makeup, and Visual Effects.

From Wikipedia, the free encyclopedia My name is Benjamin Button, and I was born under unusual circumstances. While, everyone else was agin', I was gettin' younger... all alone.

หนังเรื่องนี้บอกอะไรกับเรามากมาย ผ่านบทภาพยนตร์คม ๆ ทั้งในแบบภาษาอังกฤษต้นความเดิม และถอดความแล้วโดยนักแปลที่มีความเชี่ยวชาญ

อย่างน้อย หนังก็บอกเราว่า เวลาแห่งความสุขนั้นแสนสั้น 

และเมื่อมีความทุกข์เข้ามาผสมปนเป ความสุขก็ยิ่งหดเข้า สิ่งเดียวที่คุ้มค่า
ก็คือการใช้เวลาอย่างมีความสุข กับคนที่เรารัก   ทำงานที่เราอยากทำ
พึงพอใจกับสิ่งที่เรามี ทำดีกับคนที่รักเรา  เพื่อที่จะไม่ต้องเสียดายว่า
ทำไมหนอ เราถึงได้พลาดช่วงเวลาเหล่านั้นไปบนโต๊ะอาหารค่ำในคืนหนึ่ง
ขณะทุกคนตั้งวง โดยมีไก่งวงเป็นอาหารหลักเด็กผู้หญิงคนเดียวของบ้าน..
เอ่ยแหวกความเงียบขึ้นมาว่า...
รู้มั้ยว่าไก่งวงไม่ใช่นก ถึงจะมีปีกแต่ก็ไม่ใช่นกหรอกนะ มันเป็นไก่
เพราะมันมีปีกแต่บินไม่ได้...เบนจามินของเราถึงอึ้ง...
ยังไม่ทันได้ถาม เธอก็พูดต่อ...เศร้าเนอะ ว่ามั้ย ... มีปีก แต่บินไม่ได้...

...

เดซี่สาวสวย เป็นนางเอกในหัวใจของฉันสวย สง่างาม และอ่อนโยนหนักหนา

ฉันชอบความน่ารักน่าเอ็นดูที่เธอแสดงตลอดทั้งเรื่อง 
จะมีนางเอกกี่คนกัน ที่เล่นได้สวยงาม ในบทของคน ๆ เดียวตั้งแต่วัยรุ่น
สาวสะพรั่ง สาวใหญ่ผู้งามสง่า จนแก่เฒ่า 
ฉันชอบสายตาอ่อนโยนของเธอ ตอนที่มองตามพระเอกของเรานจากไปในเช้าวันหนึ่ง
แม้รู้อยู่เต็มหัวใจ ว่าเขาคงไม่กลับมาอีก

แต่คงเพราะความเข้าใจ ที่อาจจะมากกว่ารัก และเป็นสิ่งที่ผู้ชายทั้งโลกนี้โหยหาจากหญิงคนรัก

แบบว่า คุณไม่ต้องรักผมให้มากหรอก แค่เข้าใจผมก็พอ) 
สายตาที่ทอดมองตั้งแต่ เขาสวมเสื้อแจ๊คเก็ต จนประตูปิดลับไปจากสายตา
บอกได้อย่างชัดเจนกว่าการเอื้อนเอ่ยเป็นไหน ๆ ว่าเธอปวดใจเพียงใด
ไม่ว่าจะเล่นหนังเรื่องอะไร บทบาทไหน เธอก็ยังอ่อนโยน
และงดงามตามบทบาทที่ได้รับมอบหมายเสมอ... 
แต่นั่นยังไม่สะเทือนใจมากพอเท่ากับการที่หลังจาก 13 ปีผ่านไป
พระเอกของเรา ซึ่งกลายเป็นหนุ่มน้อยได้ย้อนกลับมาอย่างไม่คาดฝันในค่ำคืนหนึ่ง
ที่นางเอกซึ่งขณะนั้น งดงามตามวัยกลางคน และพร้อมพรั่งท่ามกลางลูกศิษย์ลูกหา
และครอบครัวอบอุ่นอันประกอบด้วยพ่อแม่ลูกสาว(ของเขาเอง) 
หลังจากอึ้งอยู่พักเล็ก ๆ นางเอกก็ถามเบนจามินว่า กลับมาทำไม ...

 

 

จากนั้น เราก็ได้รู้ว่า ความรักที่แท้นั้น อยู่เหนือกาลเวลา

ความรักที่ก่อกำเนิดจากภายในนั้นย่อมไม่ถูกลวงตาไปตามรูปลักษณ์ภายนอก
ย้อนไปถึงครั้งแรกของเบนจามินกับเดซี่ประโยคเด็ดของทั้งสอง
ในคืนแรกของกันและกันเมื่อประตูห้องปิดลง

Daisy: Sleep with me. Benjamin : Absolutely

 

เฮ้อออออ....

ตอนที่นางเอกของเราประสบอุบัติเหตุจนทำให้เต้นบัลเล่ต์ไม่ได้อีก พระเอกรุดแล่นไปเยี่ยมทันที

และไม่ยอมจากไปแม้นางเอกจะอับอายและรับไม่ได้กับการบาดเจ็บของตัวเอง
ในขณะที่เดซี่ กลัวไม่สวยนาสายตาของเบนจามิน
เขากลับคิดว่า ถ้าเขาไม่มา ใครจะดูและเธอ และหากว่าอุบัติเหตุนั้น เกิดกับเขา
เธอก็จะต้องทำเช่นเดียวกัน และไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งเธอไว้ได้
นอกจากความห่วงใยแบบออกนอกหน้าที่เบนจามินมีต่อเดซี่แล้ว
หนังยังบอกว่าเรา ความห่วงหาเอื้ออาทรระหว่างกันนั้น
ไม่ต้องเห็นหน้า หรือส่งเสียง ก็สัมผัสได้
เบนจามินโดนเดซี่ผู้ยับเยินจากอุบัติเหตุรถยนต์ไล่ให้ไปให้พ้นหน้า
เธอไม่ได้รำคาญ เกลียดชังหรือเบื่อหน่ายเขา
ฉันเข้าใจว่าเธอคงอับอาย หน้าตาก็ยับเยิน ขาแข็งก็เดินไม่ได้
และด้วยอารมณ์ศิลปินสาวสวยที่กำลังโด่งดัง
ทำให้อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นนั้น ยากเกินกว่าจะยอมรับได้ในเวลาสั้น ๆ 
แต่เบนจามินก็ห่วงใยลึกซึ้งเกินจากไป ...
เข้าใจแล้วล่ะ ไอ้คำกล่าวที่ว่า ไม่ได้เห็นหน้า แค่เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี

อืมมมม์... หลงรักเบนจามินไปเลย

 

 

หลังจากที่นางเอกหายจากอาการบาดเจ็บ การตัดสินใจอยู่ด้วยกันในช่วงชีวิตนั้น
น่ารักและถูกใจฉันเป็นที่สุด(อะไรจะดีไปกว่าการได้ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
และอยู่กับคนที่เรารักตลอดเวลา..) 
ในห้วงเวลานั้น เบนจามินบอกกับเดซี่ว่า เห็นมั้ยล่ะ ถึงแม้ว่าอุบัติเหตุจะไม่เกิดขึ้น 
แต่คุณก็ต้องหยุดเต้นอยู่ดี โชคดีแค่ไหน ที่คุณได้เลิกเต้นและได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
คำพูดราว ๆ นี้นะ จำได้ไม่ค่อยชัวร์

มัวแต่มองภาพน่ารัก ๆ ที่หนังถ่ายทอดออกมาให้ดู

ประโยคนี้ ต้องระมัดระวังในการพูดเป็นอย่างยิ่ง
เพราะมันอาจจะทำให้เกิดปฏิกิริยาย้อนกลับ
เช่น ทำไมล่ะ เห็นชั้นแก่เกินเต้นแล้วเหรอจ๊ะ เป็นต้น

 

ฉันชอบฉากที่สองหนุ่มสาวตื่นขึ้นมาบนเตียงแบบมีมุ้งครอบ 

เดซี่จ้องหน้าเบนจามินแบบรักสุดหัวใจ แล้วพูดกับเขา You're so young. ..
เบนจามินจ้องตาแล้วตอบ...  Only on the outside 
พอนางเอกบอกว่า  Would you still love me if I were old and saggy?
เขาจึงย้อนถามเธอทันที   Would you still love me if I were young and had acne? When I'm afraid of what's under the bed? Or if I end up wetting the bed?

 

วันหนึ่งที่อากาศสดใส เดซี่บอกกับเบนจามินว่า ฉันท้อง 

เบนจามิน อึ้งไป  ฉากนี้สะเทือนใจฉันไปถึงไหน ๆ ก็นะ
ถ้าเรารู้ว่าตัวเราเจ็บไข้ได้ป่วย แปลกประหลาดและดำรงชีวิตยากเย็นยังไง
แล้วถ้ามีลูก และลูกต้องเป็นอย่างเราล่ะแต่นางเอกผู้มาดมั่นของฉันก็ไม่กังวล
แถมยังบอกว่าไม่เป็นไร ฉันเลี้ยงเด็ก 2 คนได้
เป็นไงล่ะ ถึงจะต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมด้วยก็ตาม 
ที่รักของฉัน เธออย่ากังวลให้มากนักเลยเพราะ
 Loving you is worth everything to me...
โอยยยยย ซึ้งที่สุด...

 

หนังเรื่องนี้บอกเล่ามากมายถึงสาระ

ของการมีชีวิตการกระทำและการแสดงออกของคนที่มีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน

ฉันว่านะ ... วันที่พ่อของเบนจามิน นำเขามาทิ้งไว้ที่หน้าบ้านพักคนชรา 

คงเป็นวันที่เลวร้ายไม่อาจลืมที่สุดในชีวิตของมิสเตอร์บัตต้อน 
ผู้ร่ำรวยเช่นกัน แต่ในวาระเดียวกันนั้น เบนจามินน้อย ที่มีกำเนิดผิดปกติ 
ก็เป็นที่รักของควินนีย์  หญิงสาวเจ้าของบ้านพักคนชรา 
ผู้ปรารถนาจับใจที่จะได้ทารกน้อยมาเลี้ยงดู
ภายหลังจากที่เธอแต่งงานมานาน แต่ยังไม่ตั้งครรภ์เสียที  
นั่นอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เบนจามินเติบโตขึ้น อย่างงดงาม
และไม่ผิดแปลก แต่สำหรับความรู้สึกอันพิเศษสุดนั้น 
จะมีก็แต่หนูน้อยเดซี่ ผู้ซึ่งอายุน้อยกว่า 2-3 ปี
และมาเยี่ยมคุณยายของเธอเป็นประจำตอนปิดเทอม
แต่เพียงผู้เดียวที่มองทะลุถึงหัวใจอันซุกซนที่ซ่อนอยู่
ภายใต้หุ้มห่อที่เหี่ยวย่นของเด็กชายเบนจามิน

 

เราอาจคิดง่าย ๆ ได้ว่า เบนจามินนั้น เติบโตขึ้นในบ้านพักคนชรา

สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความแก่ เจ็บ และตาย
อีกทั้งมารดาของเขาก็ตระหนักและทำใจแล้วตั้งแต่แรก
ว่าความตายจะมาเยือนเบนจามินได้ทุกเมื่อ  ดังนั้น 
ความรักและปรารถนาดีที่เธอมอบให้เขาเท่าที่แม่ผู้หนึ่งจะให้กับลูกได้
จึงเป็นความรักแบบไม่คาดหวังและไม่ปรารถนาสิ่งใดตอบแทน 
เมื่อเติบโตขึ้น ท่ามกลางสัจธรรมดังกล่าว
รวมทั้งการกำเนิดของทารกน้อยจากครรภ์ของแม่ผู้เลี้ยงดูเขามา
เบนจามินจึงคิดได้ว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะออกไปเผชิญโลกนี้
ในขณะที่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่ เพราะไม่รู้การพรุ่งจะมาถึงหรือไม่
และก่อนที่จะดับไปตามวาระ เขาจึงออกเดินทาง
เบนจามินโชคดีนักหนา เขาได้พบผู้คนมากมายที่เป็นทั้งเพื่อน เจ้านาย ....
สมาชิกในบ้านคนชรา 
หญิงชราผู้สวมแหวนเพชรและแต่งกายงดงามอยู่เสมอที่สอนเขาเล่นเปียโน
โดยบอกว่าอย่าไปกังวลกับตัวโน้ต
อืมมม์ ทำไมครูตอนประถมของฉันไม่เป็นอย่างนี้บ้างหนอ..)
และกล่าวประโยคเด็ด(อีกหนึ่งประโยค)กับเบนจามินในตอนหนึ่งที่เขารำพึงถึงความตายว่า
We’re meant to lose the people we love.
How else are we supposed to know how important they are?
ชายชราที่ถูกฟ้าผ่า 7 ครั้ง แต่ยังเล่าให้ใครต่อใครฟังอยู่เสมอ
Did I ever tell you I been struck by lightning seven times?
Once when I was repairing a leak on the roof.Once I was just crossing the road to get the mail.Once, I was walking my dog down the road...
เห็นมั้ย ฉันยังไม่ตายเลย

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นครูของชีวิตและเมื่อเขาเดินทางกลับมาที่บ้าน

It's a funny thing about comin' home.

Looks the same, smells the same, feels the same.
You'll realize what's changed is you.

แสดงถึงใจที่ปิดกว้างและวิธีมองโลก ในแบบที่โลกเป็นอยู่

 และไม่ได้นำตัวเองเป็นศูนย์กลางของสรรพสิ่งแม้ในที่สุด...
บิดาบังเกิดเกล้า ... ของเขาเอง  Mr.Thomas Button
นักธุรกิจใหญ่ในวงการกระดุม  หนังไม่ได้บอกตรง ๆ  ว่า เบนจามินคิดอะไร 
เมื่อทราบว่าชายบุคลิกดีและมีฐานะที่พาเขาไปดื่มเหล้า
ในวันแรกของการลิ้มรสชีวิตที่คนหนุ่มเขาทำกันนั้น คือบิดาของเขาเอง
ไม่มีคำกล่าวโทษ หรือความเสียใจใด ๆ หลุดจากปากของเบนจามิน
ฉันคิดว่า อาจจะเป็นเพราะสายตาวิงวอนของผู้เป็นพ่อที่ถ่ายทอดถึงความรัก ความรู้สึกผิด และความหวัง

ซึ่งนั่นมันคงจะตอบคำถามของเขาได้หมด ถ้าหากมีนะ 

ในขณะเดียวกัน นับตั้งแต่ทราบความจริง เขาก็ได้ทำหน้าที่ดูแล
ใครที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ ต้องจำได้ถึงฉากที่เขาพาบิดาซึ่งป่วยหนัก ไปนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้น  …

จะมีสักกี่คนที่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเต็ม ๆ ตาแบบนั้นในสถานที่อย่างนั้นและที่สำคัญ

อยู่กับคนที่เรารักที่สุดฉันว่านะ  ต่อให้เอาเงินมากองแบบให้เลือกกรอกจำนวนตัวเลขได้ตามใจ 
จะมีกี่คนที่จะยอมทิ้งโอกาสในการดูพระอาทิตย์ขึ้น  ...
ฉันยังสงสัย  คำว่าตื้นตัน ยังเหมือนจะน้อยเกินไป

หนังเศร้าแต่เปี่ยมสุขอย่างน่ามหัศจรรย์เรื่องนี้

นอกจากจะยืนยันถึงความไม่เที่ยงทั้งหลาย 
และเราควรอยู่กับปัจจุบันให้ดีที่สุดแล้วยังตอกย้ำยืนยันถึงการคิดดี ทำดี
แล้วจะมีความสุขใจจากเรื่อง ดี ๆ คนดี ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

 

จริงอยู่ กำเนิดที่แตกต่างเป็นสิ่งที่เราไม่อาจเลี่ยงหรือเลือกได้

แต่การดำเนินชีวิต วิธีคิดและทัศนคติต่างหากที่จะทำให้เรายืนได้อย่างมั่นคง
ในพื้นที่กว้างใหญ่ของโลกเบนจามินอาจดูโชคร้าย เกี่ยวกับโรคภัยที่เขาประสบ  
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความรักที่บริสุทธิ์จากมารดาผู้เลี้ยงดูประดุจบุตรจากครรภ์ตนเอง
และสิ่งแวดล้อมที่อบอุ่น และเมตตาปราณี ได้ทำให้หัวใจของเขาอ่อนโยนและนึกถึงความรู้สึกของผู้อื่นเสมอ

ช่วงท้ายของหนังซึ่งได้ใจฉันไปเต็ม ๆ ก็คือ

ตอนที่นางเอกไปอยู่กับเบนจามินในช่วงท้ายของชีวิตหนังบอกเราว่า
สาระสำคัญของชีวิตคนคนหนึ่งจริงแท้ที่ประกอบด้วยธาตุทั้ง 4 และขันธ์ 5
นั้นแต่ที่จริงยิ่งกว่าก็คือ การดูแลเอาใจใส่ในทุกช่วงตอนของชีวิตทั้งชีวิตของเรา
ของคนที่รักเราและคนที่เรารักเหมือนอย่างที่เดซี่รำพึงถึงวันสุดท้ายของเบนจามิน..
And in the spring, 2003, he looked at me.
And I knew, that he knew, who I was.
And then he closed his eyes, as if to go to sleep.   

อีกประโยคเด็ด จากจดหมายของเบนจามิน ถึงลูกสาวของเขา

For what it's worth: it's never too late or,

in my case, too early to be whoever you want to be.
There's no time limit, stop whenever you want.
You can change or stay the same,
there are no rules to this thing.
We can make the best or the worst of it.
I hope you make the best of it.
And I hope you see things that startle you.
I hope you feel things you never felt before.
I hope you meet people with a different point of view.
I hope you live a life you're proud of.
If you find that you're not,
 
I hope you have the strength to start all over again.

เพราะฉันเชื่อและศรัทธาในมหัศจรรย์ของการให้ 

ฉันจึงรักหนังเรื่องนี้..หมดหัวใจ
จงเห็นคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ใช้เวลากับปัจจุบันอย่างคุ้มค่า
และทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  ล้วนให้บทเรียนที่มีค่ากับเรา
หนังเรื่องนี้บอกฉันว่าจงดีใจที่พบว่าตื่นนอนเช้าและยังหายใจอยู่
พร้อมทั้งขอบคุณปัจจุบัน ที่ทำให้เราได้ทำในสิ่งที่รักอยู่กับคนที่รัก
จนเมื่อวันหนึ่งอีกไม่นานมาถึงเราจะได้แยกย้ายกันไปตามวิถีทาง 
โดยไม่หวนเสียดายเวลาที่ผ่านมา

คนเราอาจมีความวิตก กังวล หวาดกลัวได้ร้อยแปดเรื่อง...

โดยที่หนึ่งในนั้น ก็คือกลัวตาย

จริง ๆ แล้วเราอาจจะไม่ได้กลัวความตายซะทีเดียวหรอก  ..

แต่เรากลัวสิ่งที่ความตายนำมาสู่

..ใช่ เราไม่รู้ว่าตายแล้วไปไหน

และที่สำคัญ เราจะไม่ได้อยู่กับคนที่เรารักอีกต่อไป

 .....  .....  ......

เราอาจสร้างนาฬิกา ให้เข็มยาวและเข็มสั้นเดินถอยหลังได้ 

แต่เราก็ไม่สามารถย้อนเวลาได้อยู่ดี -----

จงมีความสุขกับปัจจุบันให้คุ้มค่า 

เพื่อไม่ต้องเสียดาย เมื่อเวลาผ่านไป 

..GOODNIGHT BENJAMIN..